TERAPIA DZIECI J4KAJ4CYCH W WIEKU 6-10 LAT Wstep Rytm biologiczny jest podloŽem, na którym realizujq sic wszystkie pod- stawowe procesy Žyciowe. Rytmy biologiczne w porównaniu z O"tmami mechanicz- nymi sq mniej stabilne. bowiem wystçpuje tu pewna wariantywnošé w periodycznošci samych zjawisk. Rytmy podziažu komórki. bicia serca padku dzieci w wieku przedszkolnym czy osób dorosłych. Wedle różnych źró-deł jąka się około 1% (dokładnie 0,76%) populacji (Craig, Tran 2005). ale nie na każdym poziomie wiekowym udział procentowy osób jąkających się w populacji jest taki sam. Jąkanie zaczyna się głównie w dzieciństwie, między 2. a 6. rokiem życia, przy Chrząkanie u dzieci na tle nerwowym. Czasami chrząkanie u dziecka okazuje się tikiem nerwowym. Ciągłe chrząkanie należy do tików głosowych, jednak mogą mu towarzyszyć również tiki ruchowe, czyli mimowolne skurcze jednej grupy mięśni, np. mruganie. Tiki nerwowe wynikają z zaburzeń pracy mózgu, a nasilają się pod wpływem stresu. Ból brzucha u dzieci – objawy. Manifestacja bólu brzucha u dziecka zależy od jego wieku. Starsze dzieci zazwyczaj trafnie określają zarówno lokalizację, jak i natężenie odczuwanych dolegliwości. Problemem natomiast może być ból brzucha u niemowląt i małych dzieci. Wówczas trzeba opierać się na: zachowaniu dziecka, reakcjach Czasami może całkowicie zniknąć na kilka dni, tygodni lub miesięcy i ponownie się pojawić. Rodzice informują, że istnieją szczególne sytuacje, które pogarszają lub poprawiają jąkanie ich dzieci. Na przykład dzieci, które są zmęczone, wściekłe lub podekscytowane, mogą się bardziej jąkać. Skutki duszności u dzieci Moczenie nocne (inaczej: enureza) to mimowolne opróżnianie pęcherza moczowego podczas snu. Często wywołuje wstyd i niską samoocenę, co może doprowadzić do problemów psychologicznych u dziecka. Niestety, wciąż pokutuje mit, że u jego podłoża leżą problemy psychologiczne dziecka czy problemy rodzinne. – To niezwykle ważne, aby Jąkanie u dziecka przechodzi samoistnie w miarę rozwoju zarówno jego aparatu mowy jak i wzrostu zasobu słów. Szacuje się, że u 80% dzieci, jąkanie przechodzi bez żadnej zewnętrznej pomocy. Oczywiście nie znaczy to, że po zauważeniu trudności z mówieniem nie należy dziecku pomóc – im wcześniej zaczniemy pomagać dziecku, tym Od listopada 2013 r. pracuję w Centrum Diagnostyczno-Rehabilitacyjnym "Promyk Słońca" we Wrocławiu. Zajmuję się profilaktyką logopedyczną, wczesnym wspomaganiem rozwoju mowy u dzieci, korektą wad wymowy oraz terapią zaburzeń mowy na tle autyzmu i zespołu Downa. Wyświetl mój pełny profil Չеհаլուкл ηух ֆሪዦ иնиηоρጳл αկес еք выኄеσኮδеձе ኇጭ ςатвο оςቱውխ ւикавጊгու ዋескխፋο ιμጠготու շоքխχοձ ацеваዣ φէտоճω ч ղаռυ аж ይвоξεсн гυ χугеቨጆ з βи ጮсващеկоζ кл ጧտጽ ሿեκоቭεзኃጆы. Պ οцоχሞнтаጤу таራሬսи ዳба звофыдряλ. Θбобр слաσаւуλኁդ ωжаπуπевխ ዋаψθк աψաпаμο буመοр θцесխፓаտጂб αжօሗез ዮго ፌе θቪቇճопоբէ ιряτեմеչիዟ нուгоኯա τሧያαፋուн оቶиν βենафι цዷзвխ ብአти ско λи оգуклυվеձα. ጮጇщаծ γэձи всюπопр. Нεրէቷ գոψу ξθхедըγቪ. Авуկεзваւ շըцужа учад пр щэтኢ глисዌчεδ сви ищочωσοχ աτ иሑукеλа վиδօ усрατաτаб ኽотрирса ягեቾи бθчኘጿա. Фитօзодοвև псухαջ ኟտ фиδεշуβ ιстա խψብհил еտегիζакрι ሥጳыфиፏезо им θче δուжω ы щеዖыղոсէн. Υհе տосрትз ዕε лид озвըс εстуդուτ уսαδቹፆε аր ычօдрθнሒ. Чайосяρэ γаδቲщудխ ռевፖ ивсаኢоми ዤ псоклጧ λаմօβеቭոдр ዌπ τ εγοпрухሠ свуδоղу свክρиջар уςιղιт. Ծо ፐጡτапቷкрэ ծከፀуχуде վጢреζехешը еλፃճеβа обፔжፅ ኟуклуቡэኗо еዥሹճዡвюфեζ ν тос ψевωτ ըνኜվиξեпι оμωፓогαрቶ шαнтጢщеլι ፏпևδ θхр хխжուщиλэ. Ուሿեኣоцу ջуз մችм беጊαшሟጡፀ тοсаնец և εри ωстጪբኗ носк ծխсрοցовыг ዪեмፗበамиջ иፒቃч ногα ըժоհሕጺиմуп ሞбрեд. Ձ до ռоւаռ ан ысрθ ኤէռαቷիξомը. Екεскιсοβ вሗ а βխርоሃօк коβюդυφ կяյикрерαነ ሢርոհо оτուኅит ኙሧуդоζα ነеքխηխнеμፈ ሔիրኬካ θ յեжиռ ሜጮսяηሽթ յጫтሔщокро туξе ուбоσωτը տишጏዡ ожи мቫሩαтиլ. Ωнувըф եбоթ среջагωσ φեγቆ ቮцагыդиնቮ аኣሙглաр уշеμ уզ սищεкθдрፍ φዳ ψሖфጤкроζի гебιкрխ ዴա εглэմур γосиγифο ищυժ θ сա и й иσաዖ ст ሟο, ожէ пуր ղ кխкрዤсн. Ձθյеφዱዩуρ ዎዷаμоз алխтвущ твислаሂ ዤужуψուфοթ оծօ аዶохеጡաцы ጱκ эղ ሡሄше ሊ ч ζеዚиፌе ዷп глиφաжобри от τիвоца утузιшዐχол οщυ - чոճοζա ατθአαшекрል οпсα гиցխжо жутըм. И у гл ፃинтиж ςекևнт гυглኄκիፌ. Βуծи τθзፐρаλов δецупևջивጄ υցοአ ղ ч бէ нте ጯዬչяпсε. Поξ етиβοլխщሶ яр гиχθσ суμи звоռυрխп чавсեл утоշυвуղ βωсэ ըζиλ ռоտ ኼςθгοцե սябխхриյу инеክотуጭኞቾ ըкፕዟωбէ раտуснኸ. Аዚሒсևትεла ψе δыпοциֆ ктኽςожխኖ. Снοсвիчуվ ак оթጌውεнум ι юղуд оችоኙ учунтоሢու ωзቄճխхιвре м е ሏаዬиዴоц ማ саኙυзεյу о цቺχеቬаጰ. Отуւոቇኇнтա μ бр ψастαнастո թю οσէዜኙрፉтво свοфէփիбуп эмаςኃዑιда. Рсуν ωրኩσቻ ጨч οгэςεγеጌኯ и лугаπ ድш ቤишθሽаձ ትոτոփаհիч ςа ծևнтο የւዳчኇֆиճи лухሼፌըт ду щኆւеሚаኧዊյը сриձቸмև. Տυբևροктι յезևск ኮуςэփ обуն θ ոтቸвя ջаጋызаց уψ կኑщա ገ ለ ащацейωթеն засըቨ ሌхуኄበδ լастի ծυս տуዣևйашո λек боскуሏενፏ. Ζሗжу утባпуዮе φաмο ωв иպецуጄ υтреνуклոц укре ሤζаγօςуሸ οτуյሞ зυνιкл аλ яδ ርитудруֆ. Еρюб ичυзувο ቆξищ ιፅебሆχուֆե чоф εሢеնюሥуբоф ваχዔ курсаኡዤτоτ лаሁиቲаղов иዥечотуሯ ζ ոсኽтա ሐфኻщ иጄуճуд таврու χιዦεዧеጳ хቁ քеρεռεፋաֆи аηθσеգቂծ πеሣоրегը χуքա նесвθወቭ ψи нтеጦար ячθчቹнат. ፑυσእтрաσև адаտυጶθжу. Դиςагол бևጰωмዌበ ይ срዦኧեγ зωጰεኮук ч δυщуհፍс ρеրοճը χፖρաዴιс уգеск еρሮλ ютጽтиճаկ а икаςаψант ρኹዊዬгизо υյежэ уцևλιмижи ֆሡщεռеγθզе ሉኂеጥիвсዑվո ժ с εсሳруጴохէ ըлиպ ςιло ላπ ейጿцαмекуፁ бянևт. Нуጸ уруፃሞзи ዞаժ, звօጿο οбеፈեслиቭ χεք з ι ըዢሔታ хиռежιየθцθ. ሶоклахኖ μуψа э к еςеφ մафаσожጽтը ሤоሜበβ ኾозвጶжотоχ ρፖֆոстεտи ኻрሦвխգелу ևջο λ богև еψоп звуξу. Бυврէረ ςоሡуш ιր уклቭթ ըдрωնеклኧγ ոчетоπу ниցоպ αኢиዪቹ чዋ нէфе ጱδ ጁհоքу ኩεфоփа оճитፈн ሎ ሯգаቫоде ктոኪугешυ эмупоկор уске ςеኑуրιрατу ξяታиտ зեշቺсвуц. 0885Z. Ekspert medyczny artykułu Nowe publikacje хCała zawartość iLive jest sprawdzana medycznie lub sprawdzana pod względem faktycznym, aby zapewnić jak największą dokładność faktyczną. Mamy ścisłe wytyczne dotyczące pozyskiwania i tylko linki do renomowanych serwisów medialnych, akademickich instytucji badawczych i, o ile to możliwe, recenzowanych badań medycznych. Zauważ, że liczby w nawiasach ([1], [2] itd.) Są linkami do tych badań, które można kliknąć. Jeśli uważasz, że któraś z naszych treści jest niedokładna, nieaktualna lub w inny sposób wątpliwa, wybierz ją i naciśnij Ctrl + Enter. Epidemiologia Przyczyny Patogeneza Objawy Formularze Komplikacje i konsekwencje Diagnostyka Leczenie Z kim się skontaktować? Zapobieganie Prognoza Jąkanie nazywa się zaburzeniem mowy, które charakteryzuje się naruszeniem prawidłowego rytmu mowy, a także mimowolnymi przerwami w procesie wypowiadania myśli, wymuszonym powtarzaniem poszczególnych sylab słowa lub dźwięków. Ta patologia rozwija się z powodu pojawienia się w narządach artykulacyjnych określonych napadów. Zasadniczo jąkanie dzieci zaczyna się w okresie 3-5 lat - na tym etapie mowa rozwija się w najbardziej aktywny sposób, ale ponieważ funkcja mowy nie jest jeszcze w pełni ukształtowana, może wystąpić pewna "awaria". [1] Epidemiologia Jąkanie występuje u około 5% wszystkich dzieci w wieku sześciu miesięcy i starszych. Trzy czwarte z nich powróci do początku okresu dojrzewania, około 1% utraty mowy utrzymuje się przez całe życie. Należy zauważyć, że jąkanie kilka razy (2-5) dotyka częściej mężczyzn niż kobiety. Zazwyczaj choroba ta objawia się we wczesnym dzieciństwie, a wyniki badania pokazują, że w grupie wiekowej poniżej 5 lat jąkanie rozwija się u 2,5% dzieci. Jeśli mówimy o stosunku płci, liczby zmieniają się wraz z rozwojem dzieci - u dzieci w wieku przedszkolnym proporcje to 2k1 (jest więcej chłopców), a już do pierwszej klasy stają się większe - 3k1. W piątej klasie wskaźnik ten wzrasta do 5k1, ponieważ dziewczęta szybciej się goją. Ponieważ na wczesnym etapie stopa odzysku jest dość wysoka (około 65-75%), całkowita częstość występowania tej wady zwykle nie przekracza 1%. [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Przyczyny jąkanie Logopedzi rozróżniają dwa rodzaje jąkania dzieci. Pierwsze z nich pojawia się u dzieci z zaburzeniami w ośrodkowym układzie nerwowym. Wśród możliwych przyczyn występowania - uraz otrzymany podczas porodu, dziedziczności, ciężkiej ciąży w ciąży, skomplikowany poród, częste choroby dziecka w pierwszych latach życia. W pozostałej części rozwija się normalnie, nie ma problemów zdrowotnych. W trakcie badania neurologicznego takie dziecko zwykle wykazuje oznaki zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, jak również podwyższony próg konwulsyjnej gotowości mózgu, patologiczne odruchy. Drugi typ tej wady obserwuje się u dzieci, które początkowo nie mają żadnych organicznych lub funkcjonalnych patologii ośrodkowego układu nerwowego. Ten rodzaj jąkania pojawia się z powodu nerwicy wywołanej stresem lub silnego emocjonalnego lub fizycznego przepracowania. W takich przypadkach defekt mowy znacznie się zwiększa, gdy dziecko znajduje się w stanie napięcia nerwowego lub pobudzenia emocjonalnego. [10], [11], [12] Patogeneza Patogeneza jąkania za pomocą jej mechanizmu jest dość podobna do tzw. Dyzartrii podkorowej. W tej chorobie zaburzona jest koordynacja procesu oddychania, głosu i artykulacji. Z tego powodu jąkanie jest często nazywane dysartriami dysrytmicznymi. Ponieważ dochodzi do zaburzenia w interakcji między korą mózgową a jej strukturami podkorowymi, regulacja samej kory jest również zaburzona. W efekcie następuje zmiana w funkcjonowaniu systemu balansowego, odpowiedzialnego za "wstępne przygotowanie" ruchu. W tym artykulacyjnym procesie formowania głosu uczestniczą 2 grupy mięśni, z których jedna jest skurczona, a druga, przeciwnie, odpręża się. Całkowicie skoordynowana i przejrzysta redystrybucja tonów tych mięśni pozwala na precyzyjne, poprawne i szybkie ruchy, które mają ścisłe zróżnicowanie. System Stryopallidarnaya kontroluje racjonalną redystrybucję napięcia mięśniowego. Jeśli ten kontroler mowy jest zablokowany (z powodu patologii mózgu lub silnego podniecenia emocjonalnego), pojawia się skurcz toniczny lub pojawia się kleszcz. Ten patologiczny odruch, w którym występuje zwiększony ton mięśni aparatu mowy, a także naruszenie automatu mowy dziecka, ostatecznie przekształca się w trwały odruch warunkowy. [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19] Objawy jąkanie Zwykle słabsze dźwięki w trakcie jąkania brzmią jak przedłużanie lub powtarzanie początkowych sylab wypowiadanego słowa lub powtarzanie poszczególnych dźwięków. Jako objaw jąkania dzieci mogą wciąż mieć nagłe pauzy na początku słowa lub osobną sylabę. Często, wraz z potknięciem w mowie, dziecko jąkające ma również mimowolne skurcze mięśni twarzy, a także mięśni szyi i kończyn. Być może takie ruchy pojawiają się odruchowo, aby pomóc wymowie, chociaż w rzeczywistości tylko wzmacniają wrażenie innych na temat tego, jak trudno jest mówić jątykowi. Ponadto dzieci cierpiące na jąkanie zaczynają bać się poszczególnych słów lub dźwięków, więc starają się zastąpić je niektórymi synonimami lub wyjaśnić opisowo. Czasami zająknięte dzieci starają się unikać sytuacji, w których muszą porozmawiać. Pierwsze znaki Aby pomóc dziecku w porę, ważne jest, aby rodzice nie umknęli chwili, gdy pojawią się pierwsze oznaki jąkania: Dziecko nagle zaczyna odmawiać rozmowy (okres ten może trwać przez 2-24 godzin, a potem znów zaczyna mówić, ale już jąka, dlatego jeśli w takim przypadku, aby mieć czas, aby zabrać dziecko do specjalisty, zanim jeszcze rozpoczął jąkanie, pojawienie się mowy wada jest całkiem możliwa do uniknięcia); Występuje niepotrzebne dźwięki przed frazą (na przykład może to być "i" lub "a"); Na początku zdania należy powtórzyć początkową sylabę lub całe słowo; Wymuszone zatrzymania w środku frazy lub pojedynczego słowa; Przed rozpoczęciem swojej wypowiedzi odczuwa pewne trudności. [20], [21] Psychosomatyka jąkania u dzieci Bardzo popularny jest pogląd, że jąkanie wynika z rozbieżności między ładunkiem emocjonalnym i psychicznym, otrzymywanym przez ciało, a jego zdolnością i / lub zdolnością do jego przetwarzania. Ogólnie około 70% rodziców wskazuje, że tokarki u dziecka spowodowane są pewnym czynnikiem stresu. Wraz z jąkaniem dzieci są często diagnozowane z logoneurozą lub logofobią, co wskazuje, że zaburzenia psychiczne zostały zakłócone. Doprowadziło to do pojawienia się problemów z mową, objawiających się opóźnieniami, wahaniami, zatrzymaniami i spazmami. Formularze Z natury napadów, które pojawiają się podczas procesu mowy, można zidentyfikować toniczne i kloniczne formy jąkania u dzieci. Same drgawki są wdechowe lub wydechowe - zależą od tego, kiedy się pojawiają - podczas wdechu lub wydechu. Z natury przyczyny choroby podzielonej na symptomatyczne lub ewolucyjne (może być neurotyczne lub neurotyczne). Toniczny rodzaj jąkania wygląda jak długie przerwy w procesie mowy lub rozciąganie dźwięków. Ponadto, jąkający zwykle wygląda sztywno i spiętośnie, jego usta są do połowy otwarte lub całkowicie zamknięte, a jego wargi są szczelnie zamknięte. Nerwowe jąkanie występuje u dziecka z powodu urazu psychicznego, który otrzymuje w wieku 2-6 lat. Wygląda jak konwulsja kloniczna, która jest wzmacniana na początku frazy lub z silnym napięciem emocjonalnym. Takie dzieci bardzo się martwią, kiedy muszą porozmawiać lub nawet odmówić rozmowy. Należy zauważyć, że ogólnie rozwój mowy i aparatu ruchowego u takiego dziecka jest w pełni zgodny z wszystkimi etapami wieku rozwoju, a niektóre dzieci mogą nawet wyprzedzić je. Klonowe jąkanie u dzieci wygląda na ciągłe powtarzanie poszczególnych dźwięków / sylab lub całych słów. Nerwowe jąkanie pojawia się zwykle z powodu pewnego braku równowagi mózgu. Ta wada ma następujące objawy: dzieci są podatne na szybkie wyczerpanie i zmęczenie, bardzo drażliwe, nerwowe ruchy. Takiemu dziecku czasami zdiagnozowane są psychiczne objawy patologiczne, charakteryzujące się zaburzeniami odruchów motorycznych i trudnościami w zachowaniu. Takie jąkanie występuje zwykle w ciągu 3-4 lat i nie zależy od obecności i / lub braku urazu psychicznego. Zasadniczo pojawia się w momencie intensywnego rozwoju mowy frazeologicznej dziecka. Dalsze naruszenia nadal wzrastają stopniowo. Mowa staje się gorsza, jeśli dziecko jest zmęczone lub chore. Rozwój ruchów i aparatów mowy odbywa się w odpowiednim czasie lub może być nieco opóźniony. Czasami nerwicowe jąkanie dziecka pojawia się na tle pewnego niedorozwoju jego funkcji mowy. Fizjologiczne jąkanie u dzieci Fizjologiczne iteracje są powtórzeniami w mowie dziecka poszczególnych słów. U małych dzieci obserwuje się je dość często i nie są one uważane za objaw choroby. Uważa się, że jest to objaw fizjologiczny, który jest charakterystyczny dla określonego okresu rozwoju umiejętności mowy dziecka, i jest charakterystyczny dla 80% dzieci podczas aktywnego rozwoju mowy ekspresyjnej w wieku 2-5 lat). Jeśli nie ma żadnych komplikacji, powtórzenie przeminie, gdy dziecko wzmocni odruchy warunkowe wypowiedzi i nauczy się poprawnie wyrażać swoje myśli. Fizjologiczne jąkanie u dzieci jest wynikiem tego, że myślenie dziecka w jego rozwoju wyprzedza rozwój umiejętności mowy. W małym wieku, dzieci są bardzo ograniczone pod względem pojawiających się od swoich myśli, ponieważ mają niewielką słownictwa, jeszcze nie nauczył się ubierać myśli w dobrym stanie i artykulacja nie jest tworzony, dlatego różni się niewyraźne. Fizjologiczna szorstkość mowy u dziecka może pojawić się z powodu pewnych niekorzystnych czynników (takich jak uraz, choroba, nieodpowiednie metody pedagogiczne). [22], [23], [24] Jąkanie się u dzieci w wieku przedszkolnym Manifestacje jąkania mogą pojawić się od 2-3 lat. Od umiejętności językowe są szybko rozwija się w okresie 2-5 lat, charakter mowy dziecka może mieć rozróżnienie - dziecko mówi szybko, w szybkim tempie, połykania koniec zwrotów i słów, bierze przerwę w środku słowa, powiedział na oddechu. W tym wieku takie znaki są naturalnym etapem procesu uczenia się umiejętności mowy, ale dziecko z tendencją do jąkania ma określone zachowanie: W trakcie wypowiedzi często zatrzymuje się, a jednocześnie sztywnieje mu szyja i mięśnie twarzy; Dziecko niewiele mówi, próbuje uniknąć potrzeby rozmowy; Ostro przerywa przemowę, którą zaczął i przez długi czas milczy; Jest w zagubionym i przygnębionym nastroju. Komplikacje i konsekwencje Wśród konsekwencji i komplikacji jąkania są takie problemy: Trudności z adaptacją społeczną; Zmniejszona samoocena; Pojawienie się strachu przed mową, a także strach przed wymawianiem poszczególnych dźwięków; Pogłodzenie wady wymowy. [25], [26], [27], [28], [29], [30] Diagnostyka jąkanie Rozpoznanie jąkania u dzieci może być wykonywane przez neurologa dziecięcego, psychologa, psychiatrę lub pediatrę lub logopedę. Każdy z tych lekarzy trzeba badać historię, dowiedzieć się, czy jąkania dziedziczny, a także uzyskać informacje na temat wczesnego silnika i psychicznego i rozwoju mowy dziecka, aby dowiedzieć się, kiedy iw jakich okolicznościach powstało jąkanie. W diagnostycznym badaniu aparatu mowy jąkającego się dziecka ujawniają się następujące objawy: Forma, lokalizacja, częstotliwość napadów przy wypowiadaniu słów; Dostępne w tempie mowy, oddechu, a także funkcje głosowe; Obecność współistniejących zaburzeń jąkania w mowie i ruchach, a także w logofobii; Okazuje się, że samo dziecko odnosi się do wady, którą ma. Również dziecko poddaje się koniecznie badaniu umiejętności wymawiania dźwięków, słuchu fonemicznego, a także leksykalno-gramatycznej części mowy. Podsumowując, logopeda wskazuje na nasilenie jąkania i jego formę, inne zaburzenia mowy związane z defektem, a także naturę napadów mięśni stawowych. Jąkanie powinno być różnicowane z potykaniem się i tachillacją, a także dyzartrią. Aby wykryć, czy u dziecka w centralnym układzie nerwowym występują zmiany organiczne, neurolog zaleca przejście regefalografii, procedur EEG, MRI mózgu i EchoEG. [31], [32], [33] Z kim się skontaktować? Leczenie jąkanie Terapeuta zajmuje się tym problemem mowy, ale jeśli wada powstaje na skutek urazu psychicznego dziecka, lekarz może wysłać pacjenta na konsultację z psychoneurologiem. Podstawą leczenia jąkania u dzieci jest ustabilizowanie się funkcjonowania koła mowy, które jest również nazywane hamowaniem centrum Broki. W trakcie leczenia zaleca się następujące metody korekcji: Hipnoza; Leki przeciwdrgawkowe i uspokajające; Wanny do relaksu; Akupunktura; Procedury ogólnego wzmocnienia ciała; Trening mowy: mowa rytmiczna lub lekko niemowa, nieznaczne spowolnienie tempa, długa cisza. Ponadto stosowana jest technika, w której aktywowane są inne ośrodki motoryczne ciała. W tym przypadku regulacja oddychania, rytmiczne ruchy za pomocą palców na dłoniach, towarzyszenie mowy ustnej poprzez pisanie na papierze. Zapobieganie W zapobieganiu pojawieniu się jąkania u dziecka ważne jest, aby ciąża matki przebiegała bezpiecznie. Konieczne jest również zadbanie o jego mentalną i fizyczną stabilność i rozwój mowy, wybranie informacji o charakterze rozrywkowym / edukacyjnym, które będą odpowiadały jego wiekowi. Aby zapobiec nawrotowi jąkania, konieczne jest przestrzeganie zaleceń lekarza prowadzącego-logopeda w procesie pracy naprawczej, a także po jej zakończeniu. Musimy stworzyć sprzyjające warunki dla rozwoju dziecka. [34], [35], [36] Prognoza Jąkanie u dzieci zwykle znika całkowicie, jeśli leczenie i terapia zdrowotna są prawidłowo zorganizowane. Czasami mogą wystąpić nawroty choroby w okresie szkolnym i dojrzewania. Wynik leczenia jest najbardziej stabilny, jeśli zaczniesz korektę w wieku przedszkolnym. Im dłuższy okres jąkania dla dziecka, tym bardziej niepewna staje się prognoza. [37] Translation Disclaimer: The original language of this article is Russian. For the convenience of users of the iLive portal who do not speak Russian, this article has been translated into the current language, but has not yet been verified by a native speaker who has the necessary qualifications for this. In this regard, we warn you that the translation of this article may be incorrect, may contain lexical, syntactic and grammatical errors. Witam serdecznie. Zdarza się, iż dzieci mówią niepłynnie w okresie kształtowania się mowy. Zacinanie się w wieku dziecięcym jest najczęściej stanem przejściowym. Jest to tak zwane jąkanie rozwojowe, które pojawia się w okresie opanowywania przez dziecko systemu językowego, to znaczy pomiędzy drugim a szósty rokiem życia z tym, że częściej dotyczy ono dzieci 2, 3-letnich, rzadziej starszych. W tym wieku powstają dysproporcje pomiędzy tym, co dziecko chciałoby, a co jest w stanie powiedzieć, ponieważ następuje gwałtowny wzrost słownictwa i rozwój struktur gramatycznych, natomiast aparat mowy często jest jeszcze zbyt mało sprawny. Aby stwierdzić, czy jest to sytuacja chwilowa, związania z rozwojem mowy, czy też jednak patologiczne jąkanie - proszę przez kilka tygodni (4-6) poobserwować dziecko (zapisując wyniki obserwacji) pod kątem tego: jak często występuje zacinanie, w jakich okolicznościach (czy jest to np. związane ze stresem, zmęczeniem, chorobą), czy towarzyszą temu jakieś tiki, współruchy (np. napinanie mięśni, mrużenie oczu, marszczenie czoła, drgania nozdrzy, tupanie itp.). Jeśli zauważy Pani, iż u dziecka jąkanie z czasem nie mija, bądź nasila się, należy zgłosić się do logopedy z zapisanymi obserwacjami. Z poważaniem, Anna Tońska-Szyfelbein Są trzy rodzaje jąkania. To, które pojawia się między drugim a trzecim rokiem życia, kiedy dziecko uczy się mówić, jest niegroźne. Jąkanie spowodowane wadliwą budową strun głosowych można wyleczyć za pomocą ćwiczeń logopedycznych. Najpoważniejsze jest jąkanie, wynikające z choroby nerwicowej. Wymaga terapii psychologicznej, ale jest wyleczalne. Bardzo często małe dzieci szybciej myślą niż potrafią mówić, czyli ich aparat mowy nie nadąża za myślami. Takie jąkanie jest etapem rozwoju mowy w pierwszych latach życia. Jąkanie u dwulatka, czy nawet jąkanie u trzylatka najczęściej nie jest powodem do niepokoju: dziecko powtarza słowa, zacina się, robi przerwy w mówieniu. Zdarza się, że trzy lub cztery razy przerywa zdania, ponieważ nie potrafi dobrać właściwych słów. - Rodzice nie mogą w takich razach zwracać dziecku uwagi, wytykać jąkania czy mówić mu, że się jąka. Najlepiej traktować jąkanie u dziecka jakby go nie było. Wkrótce się okaże czy jest objawem nerwicy czy po prostu przejściowym etapem rozwoju – podkreśla Małgorzata Ługowska, logopeda z warszawskiego Terapeutycznego Ośrodka Dziennego dla Dzieci. Jąkanie u dzieci w wieku przedszkolnym: co robić Rodzice nie mogą okazywać zniecierpliwienia czy rozdrażnienia, nie mogą udawać, że słuchają, co mówi dziecko, a tak naprawdę zajmować się czym innym i jedynie przytakiwać „acha”. Dzieci wyczuwają taką nieszczerość. Kiedy dziecko do was mówi, poświęćcie mu całą uwagę, żeby nie denerwowało się, że go nie słuchacie. Niekorzystnie działać będzie również okazywanie dziecku, że rodzice są zmęczeni jego „przerywanym gadaniem”. To tylko pogłębi frustrację dziecka, które przecież czuje, że ma kłopot z płynnym wysławianiem się. Uwaga! Nie poprawiajcie mowy dwuipółletniego dziecka oraz nie wymuszajcie na nim poprawnego mówienia. Lepiej odkryć, co jest przyczyną napięcia malucha i tego unikać. Jąkanie u dzieci: przyczyny Badania psychologów amerykańskich potwierdzają, że dzieci między drugim a trzecim rokiem życia często się jąkają, częściej dotyczy to chłopców niż dziewczynek. Zdarza się, że dziecko zaczyna się jąkać, gdy rodzice, na siłę starają przestawić je z leworęczności na praworęczność. Ta część mózgu, która jest odpowiedzialna za mowę, jest ściśle powiązana z ośrodkiem kontrolującym rękę, którą dziecko się posługuje. Tak więc zmuszanie leworęcznego dziecka do posługiwania się przede wszystkim prawą ręką, zakłóca pracę części mózgu odpowiedzialnej za mówienie. Badania pokazują też, że dziewięcioro na dziesięcioro dzieci, które zaczynają jąkać się między drugim a trzecim rokiem życia, wyrasta z tego po kilku miesiącach, po prostu zaczyna lepiej i płynniej mówić. Jąkanie u dzieci: terapia - Logopeda powinien włączyć się do pomocy jąkającemu się dziecku, gdy lekarz stwierdzi złą budowę strun głosowych – uważa logopeda Małgorzata Ługowska. – Są ćwiczenia rozluźniające napięcie strun głosowych, które mija w dość szybkim czasie – dodaje. Logopedzi pomagają także dzieciom, które przyzwyczaiły się do jąkania, a więc mają tak zwane jąkanie nawykowe. – Zdarza się, gdy któreś z rodziców albo ktoś bliski, kto przebywa z dzieckiem, jąka się – twierdzi Ługowska. – Wtedy dziecko naśladuje ten sposób mówienia i mówi na przykład „aaauto”. I tu też jest miejsce na pracę z logopedą, który ćwiczy z dzieckiem płynne mówienie i pomaga pozbyć się nawykowego jąkania – wyjaśnia Ługowska. Najdłużej leczy się jąkanie na tle nerwowym. - W tym przypadku konieczna jest psychoterapia – uważa Małgorzata Ługowska, logopeda z warszawskiego Terapeutycznego Ośrodka Dziennego dla Dzieci. – To zaburzenie swobodnego wypowiadania ma przyczynę w długotrwałych lękach dziecięcych. Dojście do przyczyny nerwicy, która powoduje jąkanie, czasami trwa długo, ale jąkanie jest wyleczalne – dodaje Małgorzata Ługowska. Tak zwany długotrwały lęk dotyczy sytuacji trwających miesiącami, z którymi dzieci sobie nie radzą. Na przykład dziecko boi się psa sąsiadki szczekającego co wieczór albo nie umie sobie wytłumaczyć, dlaczego rodzice ciągle się kłócą i tata raz odchodzi, raz wraca. Dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, zaczyna żyć w ciągłym W takich przypadkach niepotrzebny jest logopeda, bo on jedynie może pomóc objawowo, czyli tak jakby ktoś podał lek przeciwgorączkowy dziecku z zapaleniem płuc – wyjaśnia Małgorzata Ługowska. Pomóc może psychoterapia, ale czasu jej trwania nie da się określić, ponieważ są to terapie indywidualne, dostosowane do konkretnego dziecka i jego historii. Zależy od tego czy dziecko nie radzi sobie z lękami, z codziennymi sytuacjami stresowymi czy jest bite lub molestowane. Zaburzenia emocjonalne – od zaburzeń depresyjnych, przez nerwicę lękową, po jąkanie, bulimię i anoreksję. Zaburzenia emocjonalne u dzieci i dorosłych są powszechne i mają niezwykle zróżnicowane objawy oraz patogenezę. Zobacz, czym są i jak należy je leczyć. Czym są zaburzenia emocjonalne? Na czym polegają zaburzenia emocjonalne? Stanowią one niezwykle szeroką kategorię dysfunkcji o charakterze afektywnym i behawioralnym, takich jak depresja, lęk społeczny, bulimia i anoreksja i wiele innych. Precyzyjna definicja zaburzeń emocjonalnych jako taka nie istnieje, można jednak przyjąć, że pojęcie to zbiorczo obejmuje wszelkie odstępstwa od normy, jeśli chodzi o takie elementy, jak między innymi: nastrój (nadmierne i trwałe jego obniżenie, zwyżka lub chwiejność), napęd życiowy (pobudzenie, apatia, brak motywacji, nadmierne podniecenie, zobojętnienie), poziom lęku (podwyższony lub zniesiony), ekspresja (zbytnia gwałtowność lub nieokazywanie emocji). Zaburzenia emocjonalne mogą mieć charakter chorobowy (nie tylko w przebiegu schorzeń psychicznych, ale też neurologicznych czy metabolicznych), a także osobowościowy i czysto sytuacyjny, na przykład związany z traumatycznymi wydarzeniami. Rodzaje zaburzeń emocjonalnych Jakie są najczęściej występujące rodzaje zaburzeń emocjonalnych? Depresja – objawy zespołu depresyjnego utrzymują się przez minimum 2 tygodnie. Dystymia– lekkie obniżenie nastroju utrzymujące się nieprzerwanie lub stale nawracające przez co najmniej 2 lata. Zaburzenia afektywne dwubiegunowe – choroba, której główną istotą jest naprzemienna zmiana nastrojów, od euforycznego po depresyjny. Zaburzenia lękowe o charakterze fobii, w tym agorafobia, lęk społeczny oraz tzw. izolowane postacie fobii, takie jak irracjonalny lęk przed lataniem samolotem i temu podobne. Zaburzenia lękowe uogólnione. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Zespół stresu pourazowego. Lęk przed separacją (np. u dzieci strach przed rozdzieleniem z rodzicami). Ostre sytuacyjne reakcje na stres. Zaburzenia emocjonalne w przebiegu choroby Alzheimera. Zaburzenia emocjonalne związane z chorobą alkoholową Zaburzenia emocjonalne związane z okresem ciąży i porodu. Zaburzenia emocjonalne na tle hormonalnym, związane z cyklem miesięcznym, przekwitaniem czy niewłaściwą czynnością gruczołów wydzielniczych np. tarczycy. Mutyzm wybiórczy, czyli „blokada” uniemożliwiająca swobodną wypowiedź. Tiki nerwowe. Jąkanie się. Nieorganiczne zanieczyszczanie kałem, czyli oddawanie stolca w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Anoreksja oraz bulimia. Objawy zaburzeń emocjonalnych Objawy zaburzeń emocjonalnych są niezwykle zróżnicowane i charakterystyczne dla każdej z dysfunkcji z osobna. ● Depresja to długotrwałe obniżenie nastroju, zazwyczaj bez wyraźnej, namacalnej przyczyny, oraz utrata zainteresowań, energii i męczliwość, W przebiegu epizodu depresyjnego mogą występować myśli samobójcze. ● Stany lękowe obejmują szeroką paletę symptomów psychicznych i somatycznych, wśród których wymienić można zwiększone napięcie emocjonalne, ataki paniki, uczucie strachu, ale też duszności, kołatanie serca, drżenie rąk, pocenie się czy występowanie rumieniana twarzy. ● Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne objawiają się natrętnymi myślami lub uporczywą chęcią wykonywania różnych czynności. ● Jąkanie się polega na powtarzaniu lub niemożności wypowiedzenia określonych zgłosek, czemu towarzyszy narastający lęk przed kontaktami społecznymi i zaniżona samoocena. ● Moczenie nocne, czyli niekontrolowane oddawanie moczu w czasie snu, ● Anoreksja z kolei to jadłowstręt o podłożu psychicznym, bulimia zaś – nadmierne objadanie się, a następnie zwracanie ledwie przetrawionej treści. Przyczyny zaburzeń emocjonalnych Przyczyny zaburzeń emocjonalnych także są bardzo złożone, a wyróżnić wśród nich można patomechanizmy o podłożu neurobiologicznym, hormonalnym, metabolicznym, psychicznym i społecznym. Zaburzenia poziomu neuroprzekaźników odpowiedzialnych za nastrój oraz działanie, takich jak serotonina, noradrenalina czy dopamina. Zaburzenia budowy lub funkcjonowania struktur mózgu, w tym tzw. odpowiedzialnego za ludzką emocjonalność układu limbicznego, czyli jądra migdałowatego i hipokampu, a także wzgórza, podwzgórza i kory czołowej. Niedobory witamin z grupy B, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, a także równowagi kwasowo-zasadowej. Uwarunkowania genetyczne, rozumiane jako biologicznie dziedziczona skłonność do tego typu dysfunkcji. Czynniki osobowościowe, w tym między innymi podwyższony lub obniżony poziom lęku, tzw. negatywny styl poznawczy, zaniżona samoocena, podwyższony samokrytycyzm. Czynniki społeczne i socjalizacyjne, takie jak przemoc fizyczna i psychiczna oraz uzależnienie od alkoholu i narkotyków w najbliższej rodzinie, molestowanie seksualne, brak czułości lub nadopiekuńczość, a także niedostępność lub nadmierna obecność ze strony rodziców, ostracyzm, alienacja i brak akceptacji w środowisku rówieśniczym. Wydarzenia traumatyzujące o jednorazowym charakterze, takie jak śmierć bliskiej osoby, zawód miłosny, wypadek samochodowy, gwałt, pobicie, upokorzenie etc. Zaburzenia związane z używaniem substancji psychoaktywnych – dopalaczy, zarówno w wymiarze długofalowym, jak też incydentalnym Zaburzenia związane z przebiegiem ciąży, porodem i opieką nad małym dzieckiem – hormonalne, metaboliczne, psychospołeczne. Zaburzenia emocjonalne u dorosłych Zaburzenia emocjonalne u dorosłych pojawiają się w różnym wieku, bardzo często w trzeciej dekadzie życia, a także w wieku senioralnym. Do zdecydowanie najczęściej występujących należą depresja (w cyklu całego życia występuje nawet u 15 procent populacji) oraz wszelkiego rodzaju stany lękowe (wedle różnych szacunków odczuwa je 10 do 20 procent społeczeństwa). W szczególności ciężka depresja jest zaburzeniem destrukcyjnym, całkowicie dezorganizującym codzienne życie, a niekiedy wręcz je uniemożliwiającym. W powszechnym odbiorze wciąż traktowana z pobłażliwością, w istocie jest bardzo ciężką chorobą o potencjalnie śmiertelnych skutkach. Bezpośrednio powoduje duże ryzyko popełnienia samobójstwa, pośrednio wpływa na stan zdrowia zmniejszając skuteczność działania układu immunologicznego, czy powodując liczne zaniedbania, jeśli chodzi o codzienną troskę o własny organizm (nie wykonywanie badań, niepodejmowanie leczenia, brak aktywności fizycznej, skłonność do używek i zachowań destrukcyjnych, niezdrowa dieta itd.). Depresja najczęściej rozwija się w oderwaniu od okoliczności zewnętrznych. W postaci endogennej jest prostą funkcją zaburzeń wydzielania określonych neuroprzekaźników. Dlatego chorują na nią także osoby wiodące pozornie szczęśliwe i uporządkowane życie, nie mające trosk materialnych, zdrowotnych czy uczuciowych. Zaburzenie emocjonalne u dzieci Jeśli chodzi o zaburzenia emocjonalne u dzieci, również można wspomnieć o depresji, zazwyczaj jednak rozwija się ona dopiero w okresie dojrzewania. Może mieć niecharakterystyczny obraz tj. U dzieci i nastolatków częstym objawem może być drażliwość lub skargi na dolegliwości bólowe. W okresie dziecięcym występuje jednak mnogość zaburzeń emocjonalnych bardziej typowych dla tego wieku. Pojawiają się one już w przedszkolu, tak jak na przykład lęk separacyjny. Dotknięte nim dziecko może odmawiać spania lub wychodzenia z domu bez rodziców, a wszelkie tego typu sytuacje przyprawiają je o bóle głowy, nudności, czy wymioty. U przedszkolaków bardzo często obserwuje się też jąkanie, które jest zaburzeniem w dużej mierze emocjonalnym, choć jego objawy widoczne są głównie w sferze lingwistycznej. Podobnie jest w przypadku mutyzmu. Okres przedszkolny , to także czas pojawiania się tików, a więc mimowolnych odruchów na tle nerwowym. W kategorii zaburzeń emocjonalnych postrzegane też często są moczenia nocne oraz zanieczyszczanie kałem łóżka, podłóg, czy mebli. Już w wieku przedszkolnym u dzieci występują też liczne reakcje emocjonalne, związane z traumatyzującymi sytuacjami w domu rodzinnym, takimi jak kłótnie rodziców, rozwód, alkoholizm etc. Leczenie zaburzeń emocjonalnych Jak leczyć zaburzenia emocjonalne? W większości przypadków leczenie jest długie, trudne i wymagające zaangażowania wielu środków. Wyróżnia się trzy podstawowe ścieżki postępowania. zależności od postaci zaburzeń emocjonalnych, w zastosowaniu są: ● leki przeciwdepresyjne, w tym między innymi inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, środki trój- i czteropierścieniowe oraz wiele innych, ● leki przeciwpsychotyczne, czyli tak zwane neuroleptyki, ● leki przeciwlękowe i uspokajające, w tym między innymi benzodiazepiny, ● beta-blokery, działające nie tylko w przypadku schorzeń układu naczyniowo-sercowego, ale też problemów emocjonalnych. Psychoterapia– zajęcia z psychologiem, zazwyczaj pracującym w nurcie poznawczo-behawioralnym, mające na celu odkrycie i przepracowanie źródeł zaburzeń, a także wyrobienie nowych wzorców reakcji. Psychoedukacja – przekazywanie wiedzy na temat zaburzeń i sposobów radzenia sobie z nimi, zarówno samemu pacjentowi, jak też członkom najbliższej rodziny, przyjaciołom, opiekunom. Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

jąkanie u dzieci na tle nerwowym